Naar een nieuw normaal

“Als je nou zou mogen kiezen, hè, wat kies je dan?” Tegenover me stond een jongen van een jaar of achttien. Het was augustus 2000, volgende maand zouden we beginnen aan de studie Domeingerichte Economie aan de Universiteit Utrecht. In deze introductieweek leerden de aankomend studenten elkaar kennen. Ik zat in mijn rolstoel, die ik nodig heb tijdens dagen waarop veel gelopen zou moeten worden.  “Naar een nieuw normaal” verder lezen

Van zelfbeeld naar een uitgestoken hand

Hoe ik kracht vond in mijn beperking. Enige jaren geleden studeerde ik af met een onderzoek naar de impact van het hebben van een chronische ziekte of beperking op het zelfbeeld van jongeren. Na een flinke wervingscampagne bij patiëntenverenigingen en andere belangenpartijen, stroomde de reacties op een uitgebreide vragenlijst binnen. In de loop van het onderzoek kreeg ik van een medestudent de vraag of ik zélf de vragen al in had gevuld. Mijn reactie, ‘Nee, natuurlijk niet, ik behoor niet tot deze doelgroep. Ik ben net als jij.’ “Van zelfbeeld naar een uitgestoken hand” verder lezen

Beweging verbindt!

Beweging, het is iets waar ik mij vanaf jongs af aan, bewust en onbewust, al veel mee bezig hield. Zorgen dat niemand zich buitengesloten voelt en er voor proberen te zorgen dat iedereen gezien wordt. Voor mensen die buiten de samenleving staan betekent dit vooral weer in beweging komen, gezien worden. Spelenderwijs in beweging komen, en zo weer mee doen. Want beweging verbindt! “Beweging verbindt!” verder lezen

Hoe inclusiviteit en diversiteit een rode draad in mijn leven werd

Al op jonge leeftijd heb ik geleerd dat het niet alleen belangrijk is wat je weet maar vooral ook wie je kent: wie ziet je, gelooft in je? Dat je iets kunt bereiken ondanks je komaf, als je het zelf wilt maar gelijktijdig moet het je ook gegund worden. Ad de Ruijter vertelt hoe inclusiviteit een rode draad in zijn leven werd. “Hoe inclusiviteit en diversiteit een rode draad in mijn leven werd” verder lezen

Je toekomst heb je zelf in de hand

“Mijn jeugd kun je in het licht van ontwikkeling als verloren beschouwen. Ik ging pas leren en ontwikkelen vanaf mijn 18e. Kansen kreeg ik niet als kind. Ik stond al met 10-0 achter toen ik op de arbeidsmarkt kwam en het was niet makkelijk mijn plek te veroveren”. Hannes Schneider, 51 jaar, founder van Business boxing Haarlem, New Sport Challenge en tegenwoordig actief in het jongerenprogramma “fight 4 Your future” vertelt hoe hij zijn eigen toekomst bepaalde.  “Je toekomst heb je zelf in de hand” verder lezen

Niet de arbeidsbeperking is de belemmering maar de Duitse taal

Rafaël is een normale Nederlandse jongeman met een lichamelijke beperking. Door die arbeidsbeperking had Rafaël lang een afstand tot de arbeidsmarkt. Gelukkig keek een stoere groothandel en logistiek bedrijf in Limburg verder dan de mogelijke beperkingen van Rafaël, en namen ze hem aan op zijn potentie. Een schot in de roos: Rafaël heeft het enorm naar zijn zin en levert een waardevolle bijdrage aan het bedrijf. “Niet de arbeidsbeperking is de belemmering maar de Duitse taal” verder lezen